Czy etiuda może być fajna? Wokół miniatur Henryka Pachulskiego

Głównym bohaterem spotkania jest Henryk Pachulski, którego „Etiudy” w opracowaniu prelegentów niniejszego webinaru ukazały się nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego.

Henryk Pachulski (1859–1921) jest autorem około 100 utworów fortepianowych – różnego rodzaju miniatur, utworów pedagogicznych czy transkrypcji. Etiudy już od czasu ich powstania są najczęściej wykonywaną, a zarazem najbardziej znaną i cenioną częścią jego dorobku. Wyrażali się o nich z najwyższym uznaniem – i stosowali je w swojej pracy pedagogicznej m.in. Aleksander Skriabin, Siergiej Rachmaninow, Aleksander Goldenweiser i Konstantin Igumnow.

Autor, sam będąc wybitnym pianistą i pedagogiem (przez 35 lat był wykładowcą w Konserwatorium Moskiewskim), tworzył kompozycje, które nie tylko opracowują wybrany problem pianistyczny, ale też dają wykonawcy przestrzeń do wyrażenia własnych emocji.

Już samo słowo „etiuda” dla wielu muzyków, nie tylko pianistów, brzmi groźnie. Ich ćwiczenie uchodzi za trudne, męczące i nudne. Uczniowie, a niekiedy i nauczyciele, często ich nie lubią i traktują jak zło konieczne. A przecież etiuda może być „fajna”! Udowadniają to podczas swojego wykładu znakomici pianiści związani z krakowską Akademią Muzyczną im. Krzysztofa Pendereckiego – Bartłomiej Kominek i Marek Szlezer.

Prowadzący nawiązali też w ramach swojego wykładu do etiud innych kompozytorów, m.in. Rachmaninowa, Skriabina czy Chopina, którzy tworzyli je nie tylko z myślą o mozolnym ćwiczeniu, dzięki czemu wykreowali – niejako przy okazji – piękne miniatury, które są urzekające i naprawdę… fajne.